بررسی اثر فوری PEMF (میدان الکترومغناطیسی پالسی) روی اکسیژناسیون عضله و تأثیر آن بر سینتیک اکسیژن ریوی در حین ورزش. PEMF یک ابزار غیرتهاجمی است که برای بهبود میکروسیرکولاسیون و اکسیژنرسانی بافتی استفاده میشود.
۱۸ دوچرخهسوار مرد در دو روز متفاوت تمرین با شدت ثابت انجام دادند:
یکبار با تحریک فعال PEMF (حالت ON)
یکبار بدون تحریک (حالت OFF)
در هر جلسه دادههای زیر جمعآوری شد:
داکسیهموگلوبین (Deoxyhemoglobin)
سینتیک اکسیژن ریوی
شاخص کل اکسیژناسیون
لاکتات خون
اکسیژناسیون عضله با PEMF افزایش یافت؛ مقادیر داکسیهموگلوبین هم در فاز اولیه و هم در حالت پایدار بالاتر بود.
تحریک PEMF باعث شد سرعت پاسخ اکسیژناسیون سریعتر شود (زمان تأخیر، ثابت زمانی، و میانگین زمان پاسخ کوتاهتر از حالت OFF بود).
غلظت لاکتات خون هنگام تحریک بالاتر بود.
تفاوت معنیداری در شاخص کل اکسیژناسیون و سینتیک اکسیژن ریوی بین دو حالت دیده نشد.
تحریک موضعی PEMF میتواند سرعت استخراج و استفاده از اکسیژن توسط عضله را افزایش دهد، اما این تغییرات تأثیری بر اکسیژنگیری ریوی کلی، کاهش مؤلفه کند اکسیژن یا سطح لاکتات خون ندارد. به نظر میرسد مصرف کلی اکسیژن بیشتر تحتتأثیر تمرینهایی با حجم عضلانی زیاد (مثل دوچرخهسواری) است و PEMF فقط در سطح موضعی عمل میکند.
- Aurelio Trofè، Milena Raffi، David Muehsam، Andrea Meoni، Francesco Campa، Stefania Toselli، Alessandro Piras
- (دانشگاه بولونیا، ایتالیا و مؤسسه ملی بیوساختارها و سیستمهای زیستی، ایتالیا)
